Galeria e Arteve “Eduard Lear” – Berat
Galeria e Arteve "Eduard Lear" (Galeria Sztuki im. Edwarda Leara) została nazwana na cześć angielskiego malarza, który narysował Berat na swojej XIX-wiecznej podróży przez Albanię. Pokazuje pracę lokalnych i międzynarodowych artystów oraz prowadzi warsztaty i wydarzenia kulturalne.
Berat
Przed wyruszeniem sprawdź godziny otwarcia, dojazd i ceny.
Przeczytaj oficjalny przewodnik ↗W Berat nie ma jeszcze żadnych partnerów Click: Twój może być pierwszy.
Zamek Berat (Kalaja e Beratit) koronuje skaliste wzgórze nad Osumem. Jego mury, o długości około 1400 m z 24 wieżami, pochodzą głównie z XIII wieku, ale Kala ćwierć wewnątrz jest nadal mieszka, wśród Bizantyjskich kościołów i Muzeum Onufri. UNESCO- wymienione od 2008 roku, jako przedłużenie Gjirokastër 2005 miejscu.
Otwarty w 1986 roku w katedrze w Dormition (1797) w zamku Berat, Muzeum Ikonograficzne Onufri prezentuje ikony i obiekty kościelne od XIV do XX wieku. Nazwa pochodzi od 16.-wiecznego malarza Onufri, słynącego ze swojej czerwieni, a także pracuje z synem Nikolaą, Davidem Selenicą i rodziną Çetiri.
Ura e Goricës (Most Gorica) sięga 1777 roku, kiedy Ahmet Kurt Pasha zastąpił starsze drewniane skrzyżowanie; naprawione po powodziach 1880 roku, przekracza Osum na kamiennych łukach do dzielnicy Gorica. Co 6 stycznia krzyż jest wrzucany do rzeki tutaj.
Tabja to wieża umocniona w murach Kalaja e Beratit (Zamek Berat), nazwana po ottomańskim określeniu struktury zbudowanej wyłącznie dla obrony. Od góry, Osum i Ura e Goricës (Most Gorica) zobaczyć, więc goście zatrzymać się tutaj na zdjęcia.
Muzeum Etnograficzne (Muzeum Etnograficzne) zajmuje 18.-wieczny dom Berat z dziedzińcem i çardak (przykryta werandą) i posiada około 1400 obiektów. Parter odtwarza stary bazar z narzędzi rzemiosła; na górze są pokoje gościnne i rodzinne.
Muzeum Salomon zostało założone w 2018 roku przez prof. Simona Vrusho i jest poświęcone historii społeczności żydowskiej Berata. Fotografie, dokumenty, przedmioty osobiste i świadectwa mówią, jak rodziny żydowskie znalazły schronienie tutaj w czasie II wojny światowej.
